Je kent ze (hopelijk) wel: die momenten van intens geluk. Afgelopen zaterdagavond was het weer zo ver.
Nadat Tevez en consorten Chelsea met 0 punten weer terug hadden gezonden naar Londen, Arsenal geheel onverwacht thuis onderuit ging tegen West Brom en Liverp**l maar blijkt aanklooien, wist ik het deze avond zeker. Goh, wat kan een mens toch intens genieten. Biertje erbij, toastje erbij, dronken schoonmoeder erbij. Ik wist het zeker, op zondag zouden we inlopen op de koploper.
Ik had er zelfs alle vertrouwen in. Ook na de vroege achterstand zat ik achterloos met mijn watertje (de kilo's vliegen er momenteel af bij de veurzitter) te chillen voor mijn fantastische lcd televisie. Wat sms'en met mijn homie en die gelukzalige glimlach was nog immer niet van mijn gezicht te krijgen. Naarmate de 90 minuten vorderden, veranderde zulks wel. Het optreden van Berbatov tegen de scousers was voorlopig eenmalig, Rooney moet nu maar echt even in bescherming worden genomen omwille van deze gozer zelf en de club, Giggs was weer ouderwets, O'Shea en Evans houden de dalende lijn moedig vast en zelfs Park en Scholsey waren onzichtbaar. Tja, en dan wordt het allemaal wel heer penibel.
Het is nog dat Edwin de bekende rots in de branding was, anders waren we helemaal niet ingelopen.
De selectie van United loopt zeker niet over van talent momenteel. De pot tegen Valencia is wat dat betreft een mooie - internationale - graadmeter. Maar, we blijven optimistisch; toevallig hebben we wel de volgende ronde van de League Cup gehaald en dat kenne niet alle (vervallen) topclubs in Engeland zeggen.
We houden moed!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten