TERUGBLIK

Het viel me zwaar. Voor de tweede keer in 15 jaar was ik gedwongen een verenigingreis naar Manchester te laten schieten. En daar zat ik dan afgelopen zaterdagavond. In een huisje in het zuiden des lands met mijn 16 jarig neefje United te volgen op een wijze die niet te volgen was. gelijk de situatie in Groningen enkele weken geleden. In casu een klein nootboekie met te weinig internetgedoe, lees 3 seconden beeld en vervolgens 40 seconden niets. Deed me met weemoed terugdenken aan de jaren '70 en '80.

Maar goed enkele biertjes en een fantastisch doelpunt van Nani verder en we konden weer 3 punten op ons conto bijschrijven en daar gaat het toch allemaal om.

Zoals al eerder vermeld weer ik mij absoluut geen raad als United slecht draait. Ik probeer dan mijn gevoelens uit te zetten en mezelf in te praten dat het dit jaar toch niets meer wordt. Jezus en dan is het pas eind oktober!

Ik richt me dan eigenlijk maar op mijn goede vriend Niels, lees het komende Mancunians Magazine, waarin uitgebreid wordt stilgestaan bij 15 jaar Dutch Mancunians. Ik wikkel mijzelf in zelfmedelijden onder het motto "het is maar een spelletje" Ik zie City 2 keer met veel genoegen verliezen en probeer daarvan te genieten.

Diep van binnen wil ik maar 1 ding en dat is kampioen worden. Komend weekend zal ik er zitten tegen Wolves. Onzeker, want we kunnen thuis geen punten meer laten liggen. Bang voor een tegentreffer in de laatste minuten met een gelijkspel als gevolg.

Ondertussen maar winnen in Turkije en dan volgende week tegen City uit. In hemelsnaam...komt er dan nooit een einde aan???