Ouwe lullen dagen. Een fenomeen wat in de jaren '80 op kwam dagen en mij altijd heeft verwonderd, maar nu weer ik wel beter.
Een weekend Manchester gaat je in je 46ste levensjaar niet meer in den kouden kleren zitten en vanaf nu heb ik mij voorgenomen om na ieder weekend Engeland maar op de maandag erop een vrije dag te nemen...ik trek het gewoon niet meer. Lang leve de ouwe lullen dagen.
Of het de gewoonste zaak van de wereld is (hetgeen het trouwens voor jullie Il Presidenteo ook is) zitten we rond noon weer in de pub in afwachting van wat gaat komen. Een bijna zekerheid heb ik wel en dat is het feit dat de 90 minuten voetbal vaak het minste onderdeel is van het weekend en ook dit keer was zulks weer het geval. Het was niet om aan te gluren en zelfs tegen 9 man was United niet in staat om aan het doelsaldo te werken. Op de nul spelen in de verdediging is een prima kwaliteit; op de nul spelen voor wat minder.
Maar goed, Spurs verrast het team van kindervriend Wenger en Chelsea laat het weer afweten, zodat we inmiddels weer gedeeld eerste staan en dat met het spel dat wij momenteel op de mat leggen....schiet mij maar lek. Ik snap er werkelijk niets van. Het is aldus eind november 2010 en we doen nog volop mee in alle competities. Aanstaande woensdag kunnen we een stap naar de laatste 16 in Europa zetten en komende weken komen de knallers tegen Chelsea en Arsenal.
Op vrijdag vliegen we met 40 Dutch Mancs naar het Theatre of Dreams om United aan te moedigen tegen Blackburn. Een makkie zou je denken, maar dezer dagen is niets in Engeland een makkie. De studiebeurs niet, de kroonsopvolging niet en zeker het Premiership niet. En ja, de maandag erop een vrije dag.
Het is slopend, het is vermoeiend, maar we hebben geen keus.
Het gaat over Manchester United.....het mooiste op de hele wereld. Waarvan akte!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten