TERUGBLIK

MET EEN LACH EN EEN TRAAN.....

3 dagen op stap met de Dutch Mancunians geeft eigenlijk een garantie en dat is dat je gesloopt terug komt. Ook het afgelopen weekend was daar weer een sprekend voorbeeld van.

Na de vrijdagavond/nacht in gepaste dronkenschap te hebben aanvaard, zit ik met maatje Patrick op zaterdagochtend om 10:30 uur toch weer stoer en heldhaftig aan een flesje Beck's. Op het moment dat Dennis binnenkomt krijg ik een sms'je van Chris, de zoon van de fameuze David Flaherty. Dutch Mancs van het eerste uur kennen deze aimabele Engelsman die jarenlang met de bus naar United is geweest met ons. Hij heeft alles gedaan wat onze lieve heer heeft verboden, maar om een of andere reden kon je niet boos worden op David. Als we even later een pint pakken met Chris en David komt het verschrikkelijke nieuws. De gevreesde ziekte kanker (waarom spreekt trouwens niemand ooit die naam uit en wordt daar altijd heel moeilijk over gedaan?) heeft het lichaam van David gesloopt en daags voor onze ontmoeting is hij door artsen naar huis gestuurd. Therapie heeft geen zin meer, als het meezit kan David nog zo'n 3 maanden op deze aardbol lopen. Hij wilde koste wat het koste nog een biertje met Dennis en ondergetekende drinken en op het moment dat ik hem omhels voel in tranen langs mijn ogen druipen. Kutzooi. Ik probeer mijzelf te herstellen en evene spelen we zelfs met de gedachte om de pot tegen Blackburn te laten schieten, maar David wil daar niets van weten. We nemen afscheid van elkaar en weer moet ik tegen mijn tranen vechten.....pas 2 minuten voor tijd lopen we Old Trafford binnen.

Nou, over de wedstrijd kan ik uiteraard kort zijn...een ontketend United en Berbatov spelen Blackburn totaal van de mat. Lang geleden dat ik United zo heb zien voetballen. De Dutch Mancs nemen na afloop nog een lekkere pint op deze 7-1; het was nog lang onrustig in het hotel.

Na op zondag nog Old Trafford van binnen te hebben bewonderd, wordt de terugreis aanvaard. Rond 16:30 uur staat mijn lieffie op me te wachten op Schiphol en springt ze me in de armen. Onderweg het nieuws dat Chelsea punten heeft laten liggen en dat we gewoon dus 2 punten los staan van Arsenal en Chelsea. Voorts weer uitgelopen op City en die scousers gaan ook weer als gewoonlijk onderuit.

Omstreeks 17:30 uur ontsteken we de open haard en vleidt (of is het vlijt?) Jeanet zich tegen mij aan. Ik voel me de gelukkigste man op aarde en een seconde later vloeien mijn gedachte naar onze vriend David. Niet de 7-1 overwinning was het hoogtepunt, niet het fantastische weekend en zelfs niet de liefdevolle ontvangst van Jeanet. Het laatste biertje met David was het mooiste moment van het weekend.

Ik heb het flauwe vermoeden dat Davis terecht komt op de plek waar Georgie zo'n 5 jaar geleden naar toe is verhuisd. Lekker stel die twee......ik zie ze al zitten aan de bar!

MET EEN LACH EN EEN TRAAN