Terwijl de lelijkste man van Argentinie niet weet hoe snel hij onze luidruchtige buren dient te verlaten (nou, toch nog een verstandige beslissing van 'm!) maakt United korte metten met Arsenal in een wedstrijd waarbij de hartkloppingen om je oren sloegen.
Het is toch niet te geloven eigenlijk. Na de 6 geheel onnodige verliespunten tegen Fulham, Everton en WBA - inderdaad ja, ik blijf mezelf erover opwinden - leek United gewoon kansloos voor de titel. Chelsea was niet te kloppen, Arsenal speelde bij tijd en wijlen fantastisch voetbal en United liep er maar een beetje achteraan te hobbelen. Naar goed jaren '90 gebruik zouden wij met kerst op een respectabele achterstand staan, maar ziedaar, we staan gewoon bovenaan. Moet niet gekker worden.
De pot tegen de mannen van kindervriend Wenger sleepte zich werkelijk naar het eind en met enige regelmaat keek ik verbaasd naar de klok die dienaangaande maar stil bleef staan. Uiteraard met dank aan Rooney die een kadootje maar besloot niet te verzilveren.
De kracht van United is duidelijk in de achterste lijn te vinden. Zelfs de jonge spring in 't veld Rafael gaat met de week beter spelen, Rio krijgt weer wat van dat onverzettelijke van vroeger, Evra speelt als een jonge god en waarom de Spaanse grootmachten nog altijd achter Vidic aanzitten is duidelijk. Wat een kanjer is dat zeg. Lekkere ruige kop (doet me een beetje aan mezelf denken) en een over mijn lijk mentaliteit, maar dat is iets typisch Servies. Carrick en Fletcher komen echter nog altijd snelheid te kort en ik vraag met af of Darren geen familie is van Van de Beukering. Anderson is een en al dynamiek, maar maakt de nodige fouten in zijn enthousiasme en onze Parkie loopt zijn longen uit zijn lijf. Op Nani heb ik het nog steeds niet zo, maar Nani gelukkig wel op zichzelf. Rooney mistte duidelijk Berbatov en zo is het cirkeltje weer rond.
Aanstaande zondag de kraker tegen Chelsea, waarna de week erop de de 2 genoemde Londense clubs de strijd tegen elkaar aanbinden. Beetje hinderlijk dat die Blue noses in onze nek hijgen, maar bekijk 't van de zonnige kant; City heeft alle toppers al thuis gehad.
Voorlopig staan we aan kop en doen we volop mee. Volop mee voor de 19e titel. Een titel die zoveel voor de United die hards betekenen, maar ach, mij doet het niet zoveel hoor!
United we stand
Ron
Geen opmerkingen:
Een reactie posten